Buiten alle verwachtingen koste het me niet veel moeite om van Chiang Mai in Koh Tao te geraken. Met de nachttrein naar Bangkok, daar had ik geen andere keuze dan een nachtbus naar Chumpon te nemen aangezien alle treinen overvol zaten. Het voordeel van de bus is dat die je afzet aan de pier. Nadeel is dat je om 0300h aan die pier arriveert en de boot vertrekt pas om 0700h. Ik heb me dus nog 4h moeten bezig houden op een pier waar er echt geen bal te beleven valt. Na een bootreis van 2,5h ben ik, samen met een 50tal andere toeristen, op Koh Tao geland. En dan kwam de echte opdracht! De duikschool zoeken :)
Den deze was zo slim om niets van gegevens mee te pakken... Het enige dat ik wist was de naam: Scuba Junction. Gelukkig konden enkele lokale bewoners me de weg wijzen en omdat het best wel warm was heb ik toch maar een taxi genomen om de 2km af te leggen, liever lui dan moe :)
Na het settelen in de houten hut (zonder warm water), even de omgeving verkend, maar op het strand na is er hier niet veel te beleven. Alle horeca-zaken zijn, in vergelijking met de andere Thaise steden, best wel duur. Deels door het toerisme natuurlijk, maar alle grondstoffen (behalve bananen en kokosnoten) moeten geimporteerd worden.
De dag daarop begon de duikcursus. Eerst wat theorie die ik gelukkig kon skippen. Lang leve online cursussen! Mijn 3 medecursisten hadden die mogelijkheid niet en werden verplicht om dagelijks een uurtje tv te zien en enkele theoritische dillema's op te lossen. De tweede dag was het dan zover. Gear up en het water in. Gelukkig niet al te diep voor de eerste keer (2m). Dat was al diep genoeg om te wennen aan het mondstuk, de bril en alle andere onderdelen die noodzakelijk zijn als men langer dan 3 minuten onder water wil blijven en het daarna nog wil verder vertellen.
Dag 3 was het zover: een eerste duik tot 10m. Niet zo evident als ik dacht, vooral het deel waar je moet afdalen in de diepte is best wel 'scairy'. Maar na enkele pogingen lukte het me dan toch. Die eerste diepere duik was een echte openbaring. OK iedereen heeft de National Geographic beelden van het onderwaterleven al gezien. Maar om het met je eigen ogen te zien... WAUW!
Maar al slaag je me dood ik heb geen flauw idee welke vissen ik gezien heb. Het waren in ieder geval geen haaien of walvishaaien :)
De watertemperatuur is hier een aangename 27 graden Celsius. Als ik het me goed herinner is dat maar een beetje kouden dan het water in het zwembad van Kapellen :) Onder water heb ik niet snel last van de koude, maar eens ik mijn hoofd boven water seek, komt het koude gevoel heel snel opzetten.
De 4e en laatste dag van de cursus was no doubt het hoogtepunt. Afdalen en neutraal drijfvermogen bereiken was makkelijker dan de dag voordien, dat maakt het allemaal iets aangenamer. Ik had voor alle veiligheid ook meer gewicht aan mijn loodgordel hangen: 4,8 kg. Ditmaal heb ik wel enkele gekende zeedieren gespot: een blue spotted stingray (rog?), enkele duizenden damsel fishes, yellow tailed barracuda's, sergeant-major fishes, een paar trigger fishes en enkele clownvisjes (bij het grote publiek beter gekend als Nemo).
Na het afleggen van een schriftelijke test ben ik dus SSI OW gecertificieerd. Dit betekent dat ik bij daglicht en vergezeld door een buddy mag duiken tot een diepte van 18m. En om alle duiken te registreren heb ik een eerste dive log ontvangen. Misschien krijg ik dit boekje ooit wel vol met verschillende duiken over de hele wereld. Ik ben dan vooral nieuwsgierig naar de duiklocaties in de Caraiben en Australie. Of de Oosterschelde :)
Om de aangeleerde technieken nog een beetje beter onder de knie te krijgen heb ik de volgende ochtend twee fun dives gemaakt. Het ergste gevoel is nog steeds de afdaling naar de diepte. Eens je dat punt bereikt hebt is het zeer aangenaam om onder water te zijn. Deze twee duiken waren ook een test voor mijn zuurstofgebruik. Ik gebruik namelijk best wel veel zuurstof onder water (ongeveer 150 bar voor 45 minuten). Maar volgens de instructeurs zal dat wel beteren naarmate ik meer duik, ook het extra gewicht dat ik meeneem naar de diepte zal verminderen. Ook deze keer hebben we enkele interessante vissen gezien (de blue spotted stingray, Nemo, groupers, moray eels, lion fish, ...) Het meest opzienbarende waren de zogenaamde swim throughs: dan duik je door een opening in het koraal of de rotsen. Het is toch een redelijk vreemd gevoel om enkele tientallen meters te zwemmen omgeven door het koraal en honderden vissen. Ik vraag me af wat die vissen denken van ons. Stel je voor dat er een of ander levend organisme met een ademhalingsapparaat door onze straten zou lopen. Ik denk dat wij die vreemde wezens nogal snel zouden wegjagen, niet? Maar die vissen negeren ons gewoon of komen nieuwsgierig even kijken om dan snel weg te zwemmen als we uitademen en dus een hoop lawaai maken. Spijtig genoeg heb ik geen foto's om dit te bewijzen :)
Duiken is leuk, maar ik heb ondervonden dat er een paar fysieke problemen zijn die het duiken niet zo leuk maken.
Mijn oren blijven relatief lang last ondervinden van het drukverschil. Mijn (gebroken ?) neus bezorgt me ook problemen bij het dragen van een duikmasker en dan heb ik het nog niet gehad over de regulator die heel de tijd in je mond steekt. In mijn geval is dat niet zo evident.
Maar voor de rest is het wel fun :)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten