The legendary road of 1864 curves

's Morgens rond 10h vertrokken in Chiang Mai. Na een rit van ongeveer 110km die toch 3 uur in beslag nam ben ik aangekomen in Pai.
762 bochten (met een foutenmarge van 10%), een echt avontuur op nationale weg 1095. Vooral omdat de meeste chauffeurs de wegmarkeringen niet respecteren en in de bochten gaan spookrijden. Redelijk gevaarlijk als je dit in haarspeldbochten doet waar je praktisch geen zicht hebt op het einde van de bocht. Ahja ze rijden hier aan de linkerkant van de weg, dus dat was ook even wennen. Gelukkig had ik de brommer al een paar dagen zodat ik het verkeer toch een beetje gewoon kon worden. Het verkeer in Thailand is veel normaler dan dat in alle voorgaande landen. Hier worden de meeste verkeersregels toegepast en gerespecteerd, met uitzonderinge van de snelheidslimieten. Ook de stoplichten worden af en toe genegeerd, maar enkel die stoplichten die door overstekende voetgangers geactiveerd worden.

Pai is een dorpje van 3000 inwoners dat overspoeld is geworden door enkele 1000en toeristen uit alle windstraken. In plaats van alleen Europeanen zie je hier dus Thaise toeristen uit het zuiden, het is eens iets anders. Het zou het hippie-dorp in Thailand zijn, maar daar is eigenlijk bitterweinig van te merken. Er is hier eigenlijk nog minder te zien dan in Chiang Mai en toch menen enkele backpackers die ik onderweg ben tegengekomen dat dit de plek in Thailand is. Ik heb geen flauw idee waarom. Er is niets, maar dan ook niets te zien hier. Integendeel! Het dorp is in alle opzichten duurder dan Chiang Mai. Ik had dus geen reden om er meer dan een nacht te blijven...
Later heb ik vernomen dat de grote troef van pai te vinden is in de jungle. Er zouden daar nog enkele 'echte' bergstammen leven.

Na een rit van 120km (nam ongeveer 2,5h in beslag) ben ik, de volgende middag om 1300h aangekomen in Mae Hong Son. 's Ochtends bij het vertrek was het friskes (volgens de Thai 'ice cold'). Ik was heel blij dat ik mijn vestje bijhad, zeker bij de afdalingen. De route was iets makkelijker te rijden dan de eerste dag, maar dit kan ook zijn omdat ik de scooter nu beter onder controle heb. Het is enorm plezant om achter een lokale minibus te rijden zodat ik zonder problemen de bochten kan inschatten. Want dat is nog steeds het grote gevaar, te snel een haarspeldbocht ingaan is niet aan te raden! Ik heb het al een paar keer meegemaakt dat ik de bocht verkeerd inschatte en dan zijn er 2 mogelijkheden:
1. je scheert rakelings langs de vangrails (al dan niet van beton of metaal) of de afgrond indien er geen barriere is
2. je neemt de bocht al spookrijdend
Maar voor de rest is de hele weg een adembenemend schouwspel! De ene keer zie je velden waar de landbouwers aan het oogsten zijn (ik heb geen flauw idee wat ze juist oogsten, het lijkt me geen rijst te zijn). 10 minuten later rijd je tussen de bomen en is de gevoelstemperatuur een pak minder aangenaam. Je draait naar links, 150m verder een scherpe bocht naar rechts en dan daal je om 50m verder steil omhoog te kruipen. Afwisseling genoeg dus! Het hoogste punt van de rit bevindt zich op 1400m, waar je een schitterend uitzicht hebt op de valleien. Maar waar ook een hele hoop Thaise toeristen zich vergapen aan kinderen in traditoinele klederdracht, die er zich niet voor schamen om geld te vragen voor de foto's die van hen getrokken worden.

MHS, zoals ze het hier afkorten is de provinciehoofdplaats. Het is dus een iets groter dorp, dat zelfs een KFC heeft! Zoals elke Thaise plaats hebben ze ook hier een avondmarkt waar ze dezelfde dingen slijten als op de andere markten. Er bevinden zich enkele tempels in het centrum, maar voor de rest is er niet veel speciaals te zien. De atmosfeer is wel veel aangenamer dan die in Pai!
Kleine opmerking zowel Pai als Mae Hong Son hebben een vliegveld! De gebetonneerde runway is een goede 2000m lang, er staat een verkeerstoren, maar de vertrekhal kan je onmogelijk modern noemen :)

Dag 3: De rit van Mae Hong Son naar Mae Chaem. Zo'n 150km en het hoogste punt topt op 1600m. De hellingen zijn steiler dan de vorige dag, het uitzicht nog grootser. Ik ben regelmatig moeten stoppen om mijn rug wat rust te gunnen, een scooter is een aangenaam vervoermiddel, maar de bestuurder pakt veel wind. Omdat het nogal koud was in de ochtend had ik de neiging om helemaal in elkaar te zakken (gelijk ne pattattenzak, zoals we in Antwerpen zeggen), Wat redelijk slecht is voor mijn al zwakke rug. Na een rit van 5,5 uur ben ik dus aangekomen in Mae Chaem. Het dorpje is veel authentieker dan Pai, geen toeristen en Engels wordt er nergens gesproken.
Dat maakt het spannender, maar soms ook enerverender... als antwoord op mijn vraag voor een asbak kreeg ik een aansteker :)
De paar uur die me resten heb ik gebruikt om met de Honda Dream de Doi Inthanon, met zijn 2565m het hoogste punt in Thailand, te beklimmen. Werkelijk een schitterend uitzicht over de bergachtige jungle-omgeving. Toch zeker langs de westelijke kant. In het oosten daarentegen zag je alleen de toppen van de wolken... De rest van de dag is snel voorbij. Ik ben te moe om nog iets zinnigs te doen, ik had geen idee dat brommeren zo vermoeiend kon zijn!
En mijn fototestel blijkt sterker dan ik had verwacht! Ik had een put in de weg niet gezien en al het gerief dat in het mandje zat vooraan de scooter vloog door de lucht. De camera heeft het overleefd, maar is wel getekend voor het leven.

De vierde en laatste dag was een rustige rit van 120km naar Chiang Mai. Het eerste gedeelte was vooral afdalen, dus remmen. Maar omdat ik nu veel meer controle over 'mijn' machine had was het niet zo moeilijk om de auto's bij te houden... Soms was het zelfs nodig om er een voorbij te steken tijdens de afdaling. Gelukkig maken de chauffeurs kenbaar wanneer dat mogelijk is door hun linker knipperlicht te activeren. Langs de andere kant, het merendeel van de auto's vliegt mij voorbij :)
Het tweede gedeelte van de rit verliep over een 'Expressway', een 2x2 baan waar er officieel een snelheidsliniet van 80 geldt, maar zowat iedereen rijdt er 100 of meer. Ook den deze dus. Hier heb ik tevens mijn persoonlijk snelheidsrecord op een tweewieler verbroken, 120km/h in plaats van de marginale 35km/u die ik op de fiets haalde. Misschien onverantwoord, maar het was een vlakke weg dus veel risico was er niet. (en dan passeerden er nog scooters langs rechts).

Kortom deze tour was dubbel en dik de rugpijn waard :)
Spijtig dat het bijna onmogelijk is om de indrukken op foto vast te leggen of te verwoorden...